Ukryj stronęx

Historia Iris

Kategorie: Opowieści młodych ludzi

18 sierpień 2026

Podróż Iris przez opiekę i znalezienie stabilności

Historia Iris

Iris od dłuższego czasu jest członkiem stowarzyszenia 1625 Independent People, angażując się w szeroki zakres projektów i wykorzystując swój głos, by mówić w imieniu innych młodych ludzi. Jako pasjonat i rzecznik stara się przekazywać szczere i wnikliwe informacje oraz doświadczenia życiowe podczas rozmów na temat bezdomności wśród młodych ludzi oraz systemu opieki społecznej.

Pod tą pewnością leży podróż ukształtowana przez niestabilność, odporność i wytrwałość.

W wieku 19 lat Iris ma jedno jasno: jest dumna z tego, jak daleko dosięgnęła.

“Jestem bardzo dumny ze siebie… teraz czuję się bardzo stabilnie. Mieszka w własnym mieszkaniu, pracuję i mam bardzo dobre relacje z moją babcią.”

Ale jej droga do stabilności nie była łatwa.

“Nie było to całkowicie negatywne… ale też nie było to całkowicie pozytywne” 

Iris trafiła pod opiekę w wieku 14 lat po rozpadzie relacji rodzinnych, po tym jak przez większość dzieciństwa mieszkała z babcią – relacja ta pozostawała stałym źródłem wsparcia przez cały okres, który nastąpił po tym wydarzeniu. Jej pierwsza placówka, w Bath, zapewniła jej poczucie spokoju w trudnym czasie.

“To była bardzo dobra doświadczenie... zacząłem rozumieć swoje emocje i dlaczego się zdenerwowałem. Doprowadziło to do tego, że pomyślałem sobie: ‘ok, teraz już wszystko jasne’.”

Ale potem nastąpiła seria przesunięć miejsc zamieszkania, często bez żadnego uprzedzenia.

“Powtarzano mi, że się przeprowadzam, a potem nagle… tego samego dnia pakuję swoje rzeczy.”

Życie w ciągłym procesie zmiany 

W ciągu kilku następnych lat Iris przemieszczała się między różnymi miejscami zamieszkania na południowym zachodzie kraju, w tym między Keynshamem, Weston-super-Mare i innymi miejscami.

Z każdym krokiem przychodziła niepewność.

“Kiedy się tak często przemieszczasz, to jakby… po co się uczyć się komuś podobnego? Wiesz, że wkrótce znów się przenieśesz.”

Niektóre stanowiska pracy były pozytywne, w których czuła się doceniana i wspierana. Inne były znacznie bardziej wymagające.

“Wchodzisz do domów innych ludzi. Nie wiesz, co jest dozwolone, a co nie… To niewygodne.”

Czasami niestabilność ta miała wpływ na jej zdrowie psychiczne.

W tym okresie Iris utrzymywała bliskie kontakty ze swoją babcią, regularnie się z nią kontaktowała i szukała sposobów na utrzymywanie tego związku, nawet gdy mieszkała dalej od niej.

Znalezienie chwil stabilności 

Pomimo trudności, istniały chwile więzi i troski, które pozostawały z nią w pamięci.

Jedna praca w Weston-super-Mare przyniosła poczucie przynależności.

“Uważała mnie za takiego, jakim jestem… miałem poczucie, że mogę być sobą.”

Później Iris przeprowadziła się do Kingswood, gdzie przebywała przez ponad dwa lata, co było jej najdłuższą i najbardziej stabilną placówką.

“To był pierwszy raz, kiedy naprawdę poczułem się jak w domu.”

Nawet w okresach niepewności jej relacja z babcią pozostawała fundamentem stabilności, czego trzymała się przy sobie przez każdą decyzję.

Opieka poprzez niepewność 

Podczas całej tej sytuacji Iris nieustannie się kształciła, często podróżując na duże odległości, aby pozostać w kontakcie ze swoją szkołą w Bristolu.

Jej nauczyciele odegnali kluczową rolę.

“Były bardzo pomocne… zabierali mnie do dworca kolejowego, sprawdzali moje pociągi. Po prostu rozumieli, czego potrzebowałem.”

Chociaż ta ciągła mobilność czasami wpływała na jej naukę, wsparcie ze strony otoczenia pomogło jej utrzymać się przy życiu.

“Wszystko ma swoje pozytywne i negatywne aspekty” 

Patrząc wstecz, Iris odzwierciedla swoje doświadczenia w sposób szczery i z perspektywy.

“Jestem wdzięczny za tę zmianę… ponieważ wiem, że gdybym pozostał tam, gdzie byłem, być może nie byłbym tym, kim jestem dzisiaj.”

Jej podróż nadała kształt nie tylko jej odporności, ale także jej poczuciu celu.

“Pomogło mi to stać się orędownikiem tych, którzy nie potrafią się wystosować własną sprawę.”

Wzywamy do zrozumienia 

Iris jest zaangażowana w zmianę sposobu postrzegania przez społeczeństwo osób pod opieką służby opieki społecznej.

“Nie robimy tego dlatego, że chcemy... mieliśmy ciężkie życie. Ludzie powinni być bardziej wyrozumiali.”

Poudarja tudi, jak nagłe decyzje mogą wpływać na młodych ludzi.

“Spróbuj im dać więcej czasu. W przeciwnym razie będzie to zbyt agresywne… odbierasz im wszystko, co znają.”

 

Patrząc w przyszłość 

Dziś Iris koncentruje się na swojej przyszłości, buduje stabilność i wykorzystuje swoje doświadczenia, aby pomagać innym.

“Moje doświadczenia pomogły mi stać się orędownikiem tych, którzy nie potrafią się bronić”.”

Wciąż utrzymuje bliskie kontakty ze swoją babcią, a ta relacja odgrywa kluczową rolę w całym jej życiu i wciąż stanowi ważną część jej życia do dziś.

Jej historia jest mocnym przypomnieniem o trudnościach, jakich młodzi ludzie przebywający w placówkach opieki mogą doświadczać, ale także o ich sile i odporności.